Maartje Damen

Ik kom uit werelden waarin structuur, ritme en precisie vanzelfsprekend zijn. In architectuur en computational design leerde ik denken in systemen. In de topsport leerde ik wat het betekent om doelen na te streven, onder druk samen te werken en verantwoordelijkheid te dragen voor een gezamenlijke prestatie. Lange tijd stond daarin individuele excellentie centraal. Gaandeweg begon juist de spanning tussen individu en collectief mij te interesseren.

In de topsport is zichtbaar hoe regels, doelen en onderlinge afhankelijkheid samenwerking mogelijk maken. In de samenleving werken die mechanismen minder expliciet, maar niet minder bepalend. Dat raakt voor mij de kern van samenleven en daarmee van een gezonde democratie. Sport en verenigingsleven bieden mij een lens om te begrijpen hoe we samenleven willen vormgeven.

Die spanning zie ik terug in democratie. Niet als abstract ideaal, maar als dagelijkse praktijk waarin mensen proberen iets te beginnen, zich tot elkaar verhouden en geraakt worden door besluiten die niet door henzelf zijn genomen. Wat in sport expliciet is, zoals spelregels, doelen, winnen en verliezen, is in de samenleving vaak impliciet georganiseerd. Dat maakt de vraag wie het spel mag bepalen en voor wie het speelbaar blijft des te urgenter.

Waar ik eerder structuren ontwierp in de fysieke ruimte, werk ik nu aan ruimte en infrastructuur voor initiatief in sociale en bestuurlijke contexten. Vanuit het perspectief van de ambtenaar gebruik ik ontwerpdenken als brug tussen bewoner en systeem. Ik werk domeinoverstijgend en strategisch met de omgeving. Door relaties, spanningen en mogelijkheden te verkennen probeer ik complexe opgaven terug te brengen naar positieve verandering.

Ambtenaren zie ik daarbij niet als uitvoerders, maar als schakels tussen representatieve democratie en wat mensen zelf beginnen. Hun vakmanschap bepaalt in hoge mate of initiatief kan groeien of juist vastloopt in systemen die daar niet op zijn ingericht. De vraag wie kan en mag beginnen en wie geraakt wordt door wat volgt loopt als een rode draad door mijn werk.